در سال ۱۹۹۷، پابلو پارس و هرنان سائز، فیلم‌سازان ۱۷ ساله حومه بوئنوس آیرس، ۴۵۰ دلار جمع کردند تا نویسندگی، تهیه‌کنندگی، کارگردانی و بازیگری در یک اثر حماسی زامبی‌محور ضبط‌شده روی نوار VHS را بر عهده بگیرند؛ اثری چنان فوق‌العاده، خونین و پر از دریده‌شدن گوشت که بلافاصله تحسین جهانی طرفداران سینمای کالت را برانگیخت و مرزهای ممکن در سینمای وحشت مستقل و کم‌هزینه را جابه‌جا کرد. در طول ۲۰ سال بعدی، پارس، سائز و دوستانشان دو دنباله جاه‌طلبانه‌تر و به همان اندازه درخشان و غرق در خون و احشاء (و چندین فیلم کوتاه) ساختند که آن‌ها را به «جورج رومروهای آرژانتینی که امپراتوری کوچکی از فیلم‌های خون‌بار ساخته‌اند» تبدیل کرد.